.
De kelder draaide inmiddels als een geoliede, industriële machine, maar de expansie eiste haar tol. De origin swapping-lijnen raakten overvol en de vier Thaise opzichters konden de groeiende massa gecastreerde slaven nauwelijks meer aan. Een ander punt was dat de zware logistiek van de kelder niet door de gecastreerde jongens (die spiermassa verliezen) of de jonge meisjes gedaan kon worden.
De aanwezigheid van niet gecastreerde mannen vormde een potentieel gevaar voor de jonge opzichtsters. Er was uitbreiding nodig. De meesteressen besloten daarom een nieuw meisje aan te stellen: Srey, een zeventienjarig Cambodjaans meisje dat illegaal de grens over was gesmokkeld. Srey was geen slachtoffer dat gebroken moest worden; ze was overlevende van een brute grensoorlog en bezat een aangeboren, kille hardheid.
Om de loyaliteit van de opzichtsters te garanderen, gaven de Meesteressen hun een nieuw privilege. De jonge meiden mochten gecastreerde slaven gebruiken voor hun genoegens, de slaven moesten hierbij ten alle tijden geboeid zijn. Later werd dit uitgebreid tot de niet-gecastreerde slaven uit de logistieke ploeg voor hun eigen perverse lusten alleen dit mochten ze alleen doen mits de slaaf te allen tijde geboeid was en bij transport van de slaaf moesten de opzichtsters met hun tweeën zijn.
Het veranderen van bange tieners in sadistische heersers was hiermee compleet. Eerst gebeurde alles nog in de speciale martelkamers, maar later vergrepen de meisjes zich overal aan de hun toevertrouwde slaven en slavinnen. In de schaduw van de machines lieten de opzichtsters, de slaven voor zich knielen, niet alleen voor lust, maar ook voor vernedering. Brute, seksuele dominantie. De machtsafhankelijkheid werkte als een gif dat de meisjes volledig aan de Meesteressen bond.
De meisjes kwamen steeds verder van hun voormalige lotgenoten af te staan en sommigen droomden zelf van een leven zoals de Meesteressen. Hun droom van een beter leven kwam mischien toch nog uit.
Wannapah, die de financiële leiding had over het bedrijf; de werkelijke leiding. Christiaan had de fiananciële verantwoording en dagelijkse leiding en over het legale deel van de firma, Harry de ex van Parichat had de dagelijkse leiding in de villa en was verantwoordelijk voor de financiën daar.
Wannapah bezit ook nog haar bordeel in Bangkok, hier heeft zij een nichtje voor haar werken die daar de dagelijkse leiding heeft. In de villa komt ze alleen nog om persoonlijke sessies met haar beste klanten te doen, dit is nog een deel van haar dekmantel en het is ook iets wat ze plezierig vindt.
Wannapah had nooit gewoond in de villa in tegenstelling tot de drie andere dames, ze bewoonde een luxe appartement in het centrum Bangkok een uur rijden van de fabriek. Daar woont ze samen met haar slaven.
In haar omgeving staat Wannapah bekend als een echte dame, altijd keurig gekleed, netjes in de omgang, vriendelijk gedag zeggend. Slechts enkeling weet dat ze een een bordeel heeft. Dat ze ook SM meesteres is, dat weten nog minder mensen.
Het uitzicht vanuit het penthouse op de 42e verdieping van de Millennium Residences in Sukhumvit was adembenemend. Achter de kamerhoge glaswand glinsterde Bangkok als een zee van neonlicht. Binnen heerste een serene, bijna gewijde rust. Een zachte aria van Puccini vulde de ruimte. De lucht rook naar dure sandelhout-kaarsen en gepolijst marmer.
Aon, een vijftienjarige jongen uit de noordelijke provincie Nan, zat op zijn knieën op de ijskoude vloer. Zijn handen trilden lichtjes terwijl hij met een vochtige microvezeldoek de plinten van de minimalistische woonkamer afnam. Twee meter verderop stond May, een zestienjarig meisje, doodstil in de schaduw van een designerkast, klaar om een glas ijswater in te schenken zodra dat gewenst was. Beiden droegen de voorgeschreven kleding: een simpele, mouwloze zwarte tuniek, blootsvoets. Beiden hielden hun blik strak op de marmeren aderen gericht. Oogcontact met Madam was verboden.
Aon slikte moeizaam. Zijn rug brandde onder de tuniek van de striemen van gisteren. Maar in zijn hoofd herhaalde hij de rekensom die zijn vader hem had verteld: Nog zes maanden hard werken voor de geldschieter, Aon, en dan is onze schuld van 200.000 Baht ingelost. Dan is de boerderij weer van ons.
Hij wist niet beter dan dat dit de harde realiteit van schuldafbetaling was. Madam was streng, Madam sloeg, maar Madam hield de politie buiten de deur.
De zware eikenhouten deur van de master-bedroom ging open. Wannapah stapte de woonkamer binnen. Ze was adembenemd mooi, haar strakke, leren jurk en perfect gestylede haar deden haar jonger lijken. Ze straalde de absolute autoriteit uit van een succesvolle zakenvrouw uit de Thaise bovenwereld. In haar rechterhand hield ze nonchalant een cane — een dunne, buigzame rotan wandelstok uit haar privécollectie. Het zachte swisj-geluid van de stok tegen haar jurk liet de ademhaling van de twee jongeren onmiddellijk stokken.
Ze keek niet naar hen. Ze liep naar de glazen pui en keek uit over de stad, alsof ze de koningin van Bangkok was.
“Water,” zei ze koud. Haar stem was zacht, maar sneed door de aria heen.
May bewoog direct. Ze vulde het kristallen glas met ijswater, liep met perfecte, geruisloze passen naar de bar en knielde naast Madam. Haar handen bleven wonderbaarlijk stabiel toen ze het glas omhoog hield.
Wannapah nam het glas aan, nam een klein slokje, en liet het toen uit haar hand vallen. May was te laat om het aan te pakken. Het glas spatte in honderden stukjes uiteen op het marmer. Het water en glassplinters spatten tegen May’s knieën.
May gaf geen krimp. Ze boog dieper, haar voorhoofd bijna tegen de natte scherven. “Mijn excuses, Madam.”
“Je traagheid irriteert me,” zei Wannapah verveeld. Ze draaide zich om en keek neer op het buigende meisje. Zonder waarschuwing haalde ze uit met de cane.
Flats.
De rotanstok sneed door de dunne stof van May’s tuniek, precies tussen haar schouderbladen. Het meisje slaakte een korte, verstikte kreet, maar hield zich onmiddellijk in. Ze wist dat huilen de straf alleen maar zou verlengen.
“Ruim op,” beval Wannapah.
Terwijl May met bloedende vingers de scherven begon te verzamelen, richtte Wannapah haar blik op Aon. Een ijzingwekkende, trage glimlach verscheen op haar gezicht. Het was de blik van een roofdier dat haar prooi selecteerde.
“Aon. Naar de slaapkamer. Nu.”
Aon voelde een ijskoude rilling door zijn maag gaan. Hij wist wat er ging komen. Het was de ‘speciale dienst’ die Madam regelmatig opeiste. Seksualiteit die niet over lust ging, maar over zijn totale onderwerping. Hij stond mechanisch op, hield zijn hoofd gebogen en liep voor haar uit de schemerige slaapkamer in, waar de zware leren rijzweep al klaar lag op het voeteneind van het kingsize bed.
Achter hem sloot ze de deur. In de woonkamer bleef May achter, zorgvuldig het marmer droogwrijvend, in de absolute, tragische overtuiging dat ze over zes maanden weer vrij zou zijn. Ze hoorde de ritmische slagen van de zweep en de gedempte kreten door de dikke deur, en ging door met poetsen.
Wannapah genoot van de angst en de pijn die ze de kinderen toebracht.
De jongen was erg vaardig in het seksueel gerieven van zijn Meesteres, dit was een aangeboren talent en dat hield hij al langer vol dan iedereen voor hem in de residentie van Wannapah. De zweepslagen daalden krachtig neer op zijn rug en bovenbenen, pijnscheuten schoten door zijn lichaam, hij huilde geluidloos, iets wat zijn Meesteres ook op prijsstelde. Gelukkig had de Meesteres nog meer slaven want dit zou hij niet dag in dag uit kunnen volbrengen, zijn tong moest hij wel iedere dag gebruiken om zijn Meesteres naar een hoogtepunt te brengen, als ze meermaals was gekomen en uitgeput raakte dan stopte het pijnigen tenminste.
Na verloop van tijd moest hij May aflossen en haar naar binnen sturen. Nu was het aan May om de Meesteres te dienen, net zoals Oan was haar dienst oraal, de vagina maar ook de anus.
Ze was al 16 jaar en net zoals bij haar collega was Wannapah erg gesteld op haar geworden want 15 en 16 jaar was in feite al erg oud voor de Meesteres. De meisjes verdwenen na dat Wannapah ze afgedankt had in het bordeel, waar ze verder werkte voor de schuld van haar ouders, een schuld die nooit werd afgelost. Dat was ook de reden warom ze nooit zo zwaar bestraft werden.
Het overgrote deel van de afgedankte jongens verdween in de fabriek een enkeling kwam in de prostitutie.
Na nogmaals een paar maar wild bewegend en lichtkreunend klaar te komen, liet Wannapah zich door een nieuwe set slaven uitvoerig baden. Morgen zou ze beslissen over het lot van Oan en May.
De meer mondaine Wannapah deed in wreedheid niet onder aan de bruutheid van Tik en ook niet aan die van Parichat. Tou was van een ander kaliber.
De drie andere Meesteressen waren in principe verhuisd van de villa naar hun eigen, luxueuze privé-huishoudens boven in het administratiegebouw van de fabriek. Hun rijkdom was immens, en hun seksleven was een schouwspel van absolute degradatie. In de villa kwamen ze steeds minder, hoewel Parichat daar Harry haar ex nog had wonen, Harry werd in de villa steeds belangrijker, het jarenlange slavenleven had hem in tegenstelling tot de kelderbewoners goed gedaan. Harry was slanker geworden, had Thais leren spreken en bleek meer kwaliteiten dan vermoed te hebben.
De voormalige kamers van Tou en Tik in de villa waren opnieuw ingericht en werden nu bewoond door nieuwe Meesteressen in principe allemaal afkomstig uit het geldleen circuit, de dames waren net zoals Tik al op jonge leeftijd opgeleid tot Meesteres.
Alleen Parichat had nog een appartement in de villa, zij was daar ook de grootste aandeelhouder en in principe had zij nog de dagelijkse leiding.
Tik deelde haar penthouse, boven in het voormalige kantoorgebouw van de fabriek, met haar moeder en haar geconditioneerde broer. Hoewel haar moeder genoot van de rijkdom en de diensten van de aanwezige slaven, kon ze de perverse realiteit niet langer negeren. Ze moest toezien hoe haar eigen zoon, volledig emotioneel losgekoppeld, als een naakte, zwijgzame hond aan de voeten van zijn jongere zus leefde. Tik gebruikte hem zonder genade voor haar eigen seksuele ontladingen; zijn wil was immers lang geleden al weggesneden.
De moeder voelde zich een gevangene in de fabriek, in de villa was ze nog nooit geweest. Haar toekomst was onduidelijk, ze was gestopt met het vragen naar haar echtgenoot. alles hing af van Tik.
Tik had met haar zestien jaar de leiding over al het personeel in de fabriek, ze besliste over leven en dood van de slaven. Ze voerde de meeste executies en straffen uit van allemaal.
Het meest bizarre contrast was echter te vinden in het huishouden van Parichat. Christiaan haar Nederlandse vriend, de ogenschijnlijk succesvolle zakenman die de export naar Europa en de VS regelde, bleek in de beslotenheid van hun slaapkamer niets meer dan haar persoonlijke bezit. Naar buiten toe leek het alsof hij de touwtjes in handen had op de internationale markt, maar zodra de deuren sloten, werd hij door Parichat gereduceerd tot een willoos object.
Parichat, die haar mannelijke anatomie met trots had behouden, gebruikte de Nederlander op de meest brute en vernederende manieren. Ze eiste zijn totale fysieke overgave. Hij werd oraal en anaal door haar gebruikt, vastgesnoerd in zware leren tuigen, terwijl zij hem herinnerde aan wie er werkelijk aan de top van de piramide stond. De man onderging de wrede behandelingen met een mengeling van angst en perverse verslaving. Hij wilde de waarheid over de kelder niet weten, omdat zijn eigen seksuele onderwerping aan Parichat hem psychologisch volledig in haar macht hield.