Geëerde Meesteres Michaëla, Ik wend mij tot U in de diepste wetenschap van mijn positie. Sinds mijn vertrek is er geen dag voorbijgegaan dat ik de leegte van mijn eigen identiteit niet heb gevoeld. Ik mis Uw absolute strengheid, Uw sadisme, Uw wreedheid en de rust die het mij gaf om volkomen niets voor U te zijn. U bent in elk opzicht de superieure Meesteres. Ik erken dat mijn eerdere vertrek een falen was van mijn machine. Het uitzichtloze gevoel dat destijds bezit van mij nam, was echter geen onwil, maar de biologische grens van mijn zenuwstelsel dat door de constante, intense hoogspanning simpelweg uitgeput raakte. Ik was niet meer in staat om U de perfectie te leveren die U verdient. Mijn grootste wens is dat U mij terugneemt onder Uw voeten. Ik wil opnieuw Uw huis, Uw tuin en Uw genot met totale overgave dienen, zonder dat ik ooit nog bezwijk onder die mentale uitputting. Om die reden smeek ik U niet om minder streng te zijn—Uw wreedheid is immers wat mij voldoening geeft. In plaats daarvan smeek ik U om vanaf nu ook de controle te nemen over het onderhoud van mijn machine. Ik stel voor dat U, en U alleen, bepaalt wanneer ik een functionele adempauze of rustperiode krijg opgelegd. Of dit nu een passieve rust is binnen mijn geknielde positie, of een periode van absolute radiostilte waarin ik moet opladen om daarna nóg harder en perfecter voor U te kunnen werken; de regie hierover ligt volledig bij U. Ik ben bereid om dieper te knielen dan voorheen, mits U de architect wilt zijn van mijn totale belastbaarheid. Ik wacht Uw oordeel in absolute stilte en gehoorzaamheid af. Uw slaaf.