De vergadering was geweest, er was veel besloten Deng zal de leiding krijgen over de nieuw op terichten technische dienst en dus het toezicht op alle noodzakelijke verbouwingen en aanpassingen
Oh werd nu definitief hoofd van de wasserij en moest het rendement verhogen tot minaal kosten neutraal. Srey werd hoofd van de bewaking, beide opzichtsters kregen de status van Meesteres met het bijbehorende salaris. De beveiliging werd totaal veranderd er werd veel minder gesurveilleert in de fabriek. De slaven werden in groepen van 10 opgedeeld en werden samen verantwoordelijk voor de produktie van de groep en werden ook allemaal gestraft bij het niet behalen van het doel. Het onderling verraad van de leden van de groep zal dan naar verwachting toenemen; dit zou uiteindelijk de controle makkelijker maken.
Er werden cameras opgehangen, de opzichtsters zitten nu tijdens hun dienst in een airco ruimte en kunnen de slaven op afstand electrische schokken toe dienen.
De niet gecastreerden die nog wel in contact kwamen met niet slaven uit de buitenwereld zouden stom gemaakt worden.
Tou was in feite als wrede Meesteres een goed afschrikmiddel alleen het kostte te veel slaven, gelukkig zag ze het zelf ook in; ze zou voortaan met de aan haar toegewezen opzichtsters alle executies uitvoeren; de castraties en het stom maken uitvoeren. Door dit systeem was er maar 1 Meesteres nodig op de fabriek, Oh en Srey bleven bijna altijd op de fabriek.
De moeder van Tik ging naar de villa en nam het werk van Harry over.
Harry de ex van Parichat verhuisde van de Villa naar de laadplatformen en ging ook in de fabriek wonen. Parichat overwoog om hem te castreren, zijn gedrag in de villa liet te wensen over.
Tik bleef met haar krap 17 levensjaren de eindverantwoordelijke van de fabriek, om de postie van haar moeder in de villa mogelijk te maken had ze haar aandeel in de villa uit moeten breiden tot 25%.
Parichat was blij met het resultaat en had met Christiaan afgesproken in een zeer luxueus restarant, waar ze regelmatig kwamen en het personeel hen goed kenden. Christiaan zou door haar ingelicht worden over de veranderingen.
Het restaurant in het centrum van Bangkok was duur, stil en elegant. Witte tafelkleden, gedempt licht, zacht geklik van bestek. Parichat zat rechtop, elegant gekleed in een strak zwart jurkje dat haar schouders en de lichte ronding van haar borsten accentueerde. Haar lange donkere haar was netjes achterover gestoken. Alleen wie goed keek zag de stevige lijn van haar schouders en de manier waarop haar handen rustten — te gecontroleerd, te stil.
Tegenover haar zat Christiaan, haar Nederlandse vriend, begin veertig, netjes in pak. Ze deden dit wel meer, zij vernederde hem graag in het openbaar, de machtsverhouding tussen hun was duidelijk voor het bedienende personeel te zien. Niet zo zeer voor het andere aanwezige publiek. Christiaan lachte beleefd naar de ober, bestelde wijn, deed alsof dit een gewone dinerafspraak was. Maar zijn handen trilden licht wanneer hij het glas optilde. Hij wist wat er onder die nette façade schuilging en wat hem te wachten stond.
Parichat keek hem aan over de rand van haar glas. Haar stem was zacht, bijna teder.
“Ik kon je vandaag slecht bereiken Christiaan. Ik moest twee keer bellen.”
Hij slikte. “Het was druk op kantoor, ik—”
“Misschien moet je maar eens een maand in de kelder werken, schat,” antwoordde ze hem. Hij wist dat ze het meende, nu was ze charmant en gepolijst maar ze zou niet aarzelen.
Haar voet schoof onder de tafel tegen zijn scheen. Niet hard, maar precies genoeg om hem te laten voelen dat ze de controle had.
“Geen excuses meer Christiaan. Je weet wat er gebeurt als je me teleurstelt.”
Hij knikte, keek snel om zich heen of iemand iets gehoord had. Niemand lette op hen. Dat was het gevaarlijkste: de netheid, de normale glimlach, terwijl onder de tafel haar voet al hoger gleed, over zijn knie, tot ze de binnenkant van zijn dij bereikte.
“Je bent al hard,” fluisterde ze, bijna lief. “Goed. Dat maakt het later makkelijker.”
Ze at verder alsof er niets aan de hand was. Praatte over zaken, over de vergadering met zijn besluiten, over het weer. Af en toe raakte haar voet hem weer aan, of legde ze haar hand even op de zijne — te lang, te stevig. Elke keer trok zijn ademhaling samen. Hij wist wat er thuis wachtte. Hij hield van haar. Dat was het ergste. Hij hield van de manier waarop ze hem aankeek, van haar lach, van hoe ze ’s ochtends nog tegen hem aan kon liggen, als hij bij haar mocht slapen. En hij hield, op een zieke manier, ook van wat er zou komen.
Na het dessert legde ze haar creditcard neer, glimlachte naar de ober en stond op. “Kom.”
De rit naar haar appartement boven de fabriek was stil. Ze reed zelf. Hij zat naast haar, handen op zijn knieën, al half in de onderwerping. Toen de deur dichtviel achter hen, verdween de nette façade volledig.
Binnen liet ze hem in de hal staan. Ze trok haar jurkje uit, langzaam, en stond daar in alleen een strak leren korset dat haar borsten omhoog duwde en haar stijve, stevige piemel vrijliet. Die was al half hard, dik en donker tegen haar buik.
“Uitkleden. Alles. En kniel.”
Hij deed het zonder aarzeling. Kleren op een hoop. Toen knielde hij, naakt, op de koude marmeren vloer. Zij liep om hem heen, bekeek hem, en gaf hem een harde klap in het gezicht. Niet speels. Hard genoeg om zijn hoofd opzij te laten slaan. Een slaaf verwijderde discreet zijn kleren.
“Je hebt me vandaag gekost. Tijd. Energie. Geduld. Dat betaal je nu terug.”
Ze greep hem bij het haar en sleepte hem een trap af, naar haar martelkamer. De deur viel achter hen dicht met een zware klik. De ruimte rook naar leer, metaal, zweet en oude striemen. Aan de muren hingen zwepen, paddles, kettingen, een stevig Andreas kruis, een lage bank met riemen.
Parichat bond hem vast aan het kruis, armen en benen wijd gespreid. Zijn lul stond al stijf, ondanks — of juist door — de angst. Zij pakte een zware, gevlochten zweep van zwart leer.
“Twintig. Je telt. Als je je vergist, beginnen we opnieuw.”
De eerste klap landde dwars over zijn schouders. Het geluid was hard, nat, vlezig. Hij kromp ineen, adem stokte.
“Eén… Meesteres…”
De tweede was lager, over de rug. De derde raakte precies de plek waar de huid al begon te gloeien. Zij gaf ze niet snel. Elke klap was gericht, vol kracht, met een korte pauze waarin ze keek hoe de striem opzwol en rood werd. Bij de achtste barstte de huid open. Een dunne lijn bloed parelde. Hij schreeuwde nu openlijk, stem rauw.
“Twaalf… Meesteres…”
Bij vijftien trilde zijn hele lichaam. Tranen liepen over zijn wangen. Zij ging door tot twintig. Zijn rug was een landschap van dikke, opengebarsten striemen. Bloed liep in dunne draden naar beneden.
Ze liet de zweep vallen, greep zijn haar en trok zijn hoofd achterover. Haar piemel stond nu volledig hard, dik en geaderd.
“Mond open. Tong uit.” Ze spuugde hem in zijn mond op zijn tong. “Slikken slaaf.”
Zij bond hem los van het kruis en liet hem knielen.
“Mond open slaaf”.
Hij deed het. Zij duwde zich diep in zijn keel in één harde stoot. Hij kokhalsde, ogen wijd, speeksel en snot liepen over zijn kin. Zij neukte hem hard, diep, zonder genade, handen stevig in zijn haar. Elke keer dat hij naar adem hapte, duwde ze dieper. Tranen stroomden. Zijn keel werd rauw. Zij kwam bijna, maar trok zich terug net voordat ze klaarkwam, en gaf hem een harde klap in het gezicht.
“Nog niet. Er is meer.”
Ze sleepte hem naar de lage bank. Daar bond ze hem op zijn buik vast, billen omhoog, polsen en enkels stevig. Zij pakte een dikke, zwarte dildo en een fles glijmiddel — maar gebruikte er bijna niets van.
“Dit is voor je arrogantie vandaag.”
Zij duwde de dildo erin, hard, in één lange stoot. Hij schreeuwde, zijn lichaam spande zich. Zij neukte hem, diep en genadeloos, terwijl zij zijn haren greep en zijn gezicht in het leer duwde. Af en toe haalde ze de dildo eruit en gaf hem een paar harde klappen met een paddle op zijn al opengebarsten billen. De pijn was witheet.
Toen verving ze de dildo door zichzelf. Haar piemel was dikker, warmer, levend. Zij duwde zich erin zonder veel voorbereiding. Hij krijste. Zij neukte hem hard, diep, met lange, krachtige stoten die zijn hele lichaam vooruit duwden. Haar handen grepen zijn heupen zo hard dat er blauwe plekken ontstonden. Elke stoot ging gepaard met een nat, vlezig geluid en zijn rauwe kreten.
“Dit is van mij,” snauwde ze tegen zijn oor. “Jouw neukgat. Jouw pijpmond. Jouw pijn. Ik houd van je, Christiaan. Daarom breek ik je zo graag.”
Zij kwam hard in hem, diep, met een lage, tevreden kreun. Haar zaad vulde hem. Zij bleef even zitten, ademend, en trok zich toen langzaam terug. Zijn anus bleef open, zaad liep eruit over zijn ballen en de bank.
Nog niet klaar. Zij draaide hem om, bond hem opnieuw vast, ditmaal op zijn rug, benen wijd. Zij pakte de zweep weer en begon op zijn binnenkant van de dijen, vlak naast zijn stijve lul. Elke klap was gericht, pijnlijk, precies genoeg om de huid te doen barsten, ze streelde zijn lid zonder hem te laten klaarkomen. Hij schreeuwde, smeekte, huilde. Zij negeerde het.
Toen ging ze weer op zijn gezicht zitten, ditmaal met haar gat. “Lik. Diep. En als je stopt, krijg je er nog dertig bij.”
Hij likte, tong diep, terwijl zij langzaam heen en weer bewoog over zijn mond. Haar piemel lag zwaar op zijn voorhoofd. Af en toe tilde ze zich op, draaide zich om en duwde haar lul opnieuw in zijn keel, dieper dan eerder, tot hij bijna stikte. Speeksel, snot en haar sappen mengden zich op zijn gezicht.
Uiteindelijk maakte ze hem los. Hij zakte op de vloer, trillend, rug en billen open, sperma lekkend uit zijn kont, keel rauw, gezicht een complete ontreddering. Zij ging voor hem zitten, streek met de platte kant van de zweep over zijn wang — bijna teder.
“Ik houd van je,” zei ze zacht. “Daarom doe ik dit. Omdat je van mij bent. Volledig.”
Zij boog voorover, kuste hem hard op de mond, proefde haar eigen smaak en zijn bloed, en fluisterde tegen zijn lippen:
“Morgen beginnen we opnieuw. En dan wordt het erger.”
Hij knikte, stem kapot. “Ja… Meesteres…”
Zij glimlachte, streek door zijn haar, en liet hem daar liggen op de koude vloer, kapot, vernederd, en — ondanks alles — nog steeds hard van verlangen naar haar.
De ochtend begon met het zachte klikken van Parichats vingers.
Christiaan lag op het dunne matje voor haar bed, naakt. Om zijn polsen en enkels zaten zware metalen boeien, verbonden met korte kettingen die ’s nachts aan de ring in de muur vastzaten. Zijn hele lichaam deed pijn. De striemen van de vorige avond brandden als open wonden. Zijn keel was rauw van het urenlange dienen, zijn anus voelde open en gebruikt.
“Opstaan.” Parichat maakte haar slaaf los van de muur.
Hij stond op, de kettingen rinkelden zacht. Zij wees naar de badkamer. Daar waste hij haar onder de warme straal: eerst haar haren, dan haar lichaam, en toen zij het beval ging hij op zijn knieën en likte haar piemel schoon tot ze half in zijn mond kwam. Hij slikte alles door, droogde haar af en volgde haar naar beneden.
In de eetkamer stonden de twee huisbedienden klaar. De oudste was een vrouw begin veertig, strak haar, stevig gebouwd, met een kalme, gehoorzame blik. De jongste was nog een jongen, slank, met neergeslagen ogen. Beide droegen donkere uniformen.
Christiaan mocht op een lage kruk naast Parichats stoel zitten, de kettingen om zijn enkels rinkelden telkens wanneer hij bewoog. Hij at uit haar hand. De bedienden serveerden zwijgend.
Na het ontbijt legde Parichat haar servet neer.
“Jullie komen mee naar beneden. Mijn slaaf heeft vannacht goed gediend, maar er staat nog een rekening open. En jij,” ze keek de jonge mannelijke bediende aan, “jij hebt gisteren teveel fouten gemaakt. Dat wordt rechtgezet.”
De jonge man verbleekte, maar boog diep. “Ja, Meesteres.”
Vijf minuten later stonden ze in de martelkamer.
Christiaan werd door de bedienden vastgezet aan het kruis. Zware metalen boeien om polsen en enkels, kettingen strak aangetrokken zodat hij wijd gespreid hing. Zijn lul stond al half hard van angst en conditionering.
De oudere vrouwelijke bediende stond nu opzij, handen gevouwen. De jonge man stond vlak bij Parichat, trillend.
Parichat pakte de zware gevlochten zweep en draaide zich eerst naar de jonge bediende.
“Uitkleden. Alles.”
Hij aarzelde één seconde. Zij gaf hem een harde klap in het gezicht. “Nu.”
Hij kleedde zich uit. Parichat liet hem knielen naast het kruis, met zijn gezicht naar Christiaan.
“Jij mag toekijken hoe hij lijdt. Daarna is het jouw beurt.”
Toen richtte ze zich op Christiaan. De zweep flitste door de lucht en landde met een harde knal dwars over zijn al opengebarsten rug. Hij schreeuwde van pijn. Bloed parelde opnieuw.
“Tellen. Hardop.”
“Eén… Meesteres…”
Ze gaf hem er dertig. Langzaam, gericht, met volle kracht. Elke klap raakte de open striemen van gisteren, de binnenkant van de dijen, de billen, en een paar keer de bovenkant van zijn ballen tot hij bijna flauwviel. Tegen de twintigste hing hij slap in de kettingen, speeksel droop van zijn kin, zijn stem was bijna weg. De jonge bediende huilde stil terwijl hij toekeek.
Parichat stopte, ademde zwaar. Haar piemel stond stevig overeind.
Ze beval haar bedienden om Christiaan los te maken van het kruis, hij viel op zijn knieën voor zijn Meesteres.
“Mond open,” beval ze Christiaan in het Nederlands.
Hij opende met moeite zijn mond. Zij duwde zich erin tot aan de basis, hield hem vast terwijl hij kokhalsde en tranen over zijn wangen stroomden. Zij neukte zijn mond hard en diep tot speeksel en snot over zijn borst liepen. Ze trok zich terug en duwde hem achterover, hij lag nu uitgeput op zijn rug. Parichat draaide zich naar de jonge bediende.
“Jij, pijp hem.” Dit keer sprak ze Thais.
De jongen aarzelde. Parichat greep hem bij het haar, drukte hem tegen de grond en duwde zijn gezicht met haar gelaarsde voet in Christiaans kruis, de jongen pijpte nu met enthousiasme de tot zo’n 20 cm gegroeide lul van Christiaan die ondanks zijn pijn, stijfheid en vermoeienis binnen 20 seconden klaar kwam, het sperma liep de jongen over zijn kin.
Nu was de oudere vrouwelijke bediende aan de beurt.
Parichat wees naar de bank. “Uitkleden. Op je rug. Benen wijd.”
De vrouw deed het zonder aarzeling. Parichat bond haar polsen en enkels vast met de metalen boeien en kettingen. Toen ging ze tussen haar benen zitten, spuugde een keer in haar hand, en duwde haar dikke piemel in één lange stoot in de vrouw. De bediende kreunde hard, half van pijn, half van overgave. Parichat neukte haar genadeloos en diep, terwijl ze Christiaan beval de jongen aan het kruis te binden met zijn gezicht naar de muur.
“Kijk goed,” snauwde ze tegen hem. “Dit is hoe ik neem wat van mij is.”
Ze kwam hard in de oudere bediende, bleef diep zitten, en trok zich daarna langzaam terug. Zaad liep uit de vrouw over de bank.
Parichat liep naar het kruis, haar penis stond nog fier overeind, ze streelde de jongen over zijn rug, haar stijve beroerde zijn rug. Parichat gaf hem vijftien harde klappen met de paddle. Dikke rode striemen zwollen op. Hij schreeuwde het uit van angst en pijn.
Toen was het voorbij, met een paar korte bevelen maakte ze iedereen duidelijk wat te doen en vertrok toen om zich snel te douchen, Christiaan moest haar volgen. Haar andere slaven dienden meteen aan het werk te gaan.
Christiaan zat in de douche geknield voor haar en waste haar hele lichaam opnieuw die dag. Ze streek bijna teder door Christiaans natte haar. Een lichte trilling van geluk ging door zijn lichaam.
“Ik houd van je,” fluisterde ze. “Daarom doe ik dit. Daarom breek ik je regelmatig. En daarom laat ik hen meekijken.”
Hij kon alleen nog hees ademen, lichaam één grote wond en volkomen doorgeneukt door zijn Meesteres.
Tik had de diverse procedures voor het monddood maken van de slaven voorgelegd aan haar collega’s, veel van die procedures spraken Tou erg aan. Verwijderen van een gedeelte van de tong, het verbranden van de tong, chemisch verbranden maar al deze procedures gaven complicaties, lange geneestijd, infecties, langdurig blijven kwijlen, sterfte meteen bij de uitvoering en later.
Allemaal afgewezen vanwege de risico’s. Er bleven drie procedures over om uit te kiezen; Deng had zijn werk goed gedaan en alles goed doorgerekend; Doorsnijden van de stembanden was het beste en qua uitvoering het duurste en het moeilijkst, tracheotomie sabotage en het fixeren van de tong aan het onder gebit, een piercing door het spiertje onder de tong en een piercing door een kies of hoektand en die verbinden met een stangetje met quick releases. Voor het doorsnijden was er een snelle maar complexe operatie nodig maar die moest wel door iemand uitgevoerd worden die dat kon, eenmalige zeer hoge kosten maar dan was je klaar, de slaaf kon vrijwel meteen aan het werk. De tracheotomie sabotage, was volledige verdoving, een incisie van 2 cm horizontaal onder de adamsappel, een gloeiend haak door het gat 2 cm naar boven steken, draaien en zo de stembanden wegbranden; antibiotica toedienen, 48 uur zwelling van de keel tegengaan, een steriel buisje in het gat zodat de slaaf kan ademen, buisje verwijderen en gat dichtplakken; dan weer aan het werk. De voorkeur van Deng ging uit van de mechanische fixatie, veel werk met installeren van de fixatie iedere aanvang van een dienst, het verwijderen na de dienst en de ontsmetting, een verder nadeel was dat de slaven korter moesten werken vanwege de belasting op het lichaam van de slaaf door de mond fixatie, voordeel de slaven zouden wel weer langer leven.
De mechanische oplossing; het boren in de kies moest ook gedaan worden door iemand met kennis, het piercen kon in eigen beheer, elke slaaf moest een bitje in om te voorkomen dat zijn kies zou breken tijden het krachtzetten tijdens zijn werk. De kosten hingen sterk af van de gebruikte materialen en varieerden van 35 euro tot 350 euro per slaaf.
Uiteindelijk werd gekozen voor 15 slaven met de mechanische fixatie en 15 slaven met de tracheotomie sabotage.
Tik had het rapport van haar broer goed gelezen, ze wist ook dat hij zachtaardig was en zelf voor de mildste procedure zou kiezen, gelukkig voor hem waren de meest brutale te gevaarlijk en eigenlijk onbruikbaar dat zag Tou ook wel in. Deng sprak de laatse tijd meer met Tik en hij praatte geen onzin, hij was autodidact, hij had haar overtuigd dat als het fout zou gaan dan zou zij als het boerenmeisje het eerst opgeofferd worden, Wannapah en Tou zouden dan mischien de dans kunnen ontspringen als de andere opgeofferd konden worden.
Tik was ervan overtuigd dat Parichat dit ook wist. Deng had Tik ervan overtuigd geen openbare executies meer uit te voeren in de fabriek, de getuigen van haar eerdere wandaden zouden langzamerhand verdwijnen, Deng had overal lijsten van en hij wist ook wat de diverse dames zoal aangericht hadden, Wannapah was erg voorzichtig, veel wandaden, weinig getuigen. Tou was een ander verhaal die spande de kroon in wreedheid en onvoorzichtigheid.
Voorlopig was voorzichtigheid op de laadperrons geboden, meer opzichtsters met stunguns op de laadplatforms.