In de kelder was de uitbreiding van het aantal slaven vergevorderd. Srey, het Cambodjaanse meisje, had nu de leiding over de opzichtsters. De Meesteressen hadden de fabrieksstructuur optimaal gestroomlijnd: de vier oorspronkelijke Thaise opzichtsters hadden elk een eigen ‘jachtgebied’ binnen de diverse afdelingen, en hun gelederen waren uitgebreid met zes jonge meiden.
De niet-gecastreerde slaven—sterke mannen voor het zware sjouwwerk—stonden onder permanente, sadistische controle. Tussen de bedrijven door eisten de jonge opzichtsters hun privileges op. Een slaaf die overdag lasten van vijftig kilo tilde, kroop ’s avonds jankend over de barakvloer onder de zweep van Srey, smekend om haar perverse lusten op de meest vernederende manieren te bevredigen. Hoe sterker de man, hoe groter de opwinding voor de meisjes om hem te breken. Dit werk was echter niet geheel ongevaarlijk voor de jonge dames.
Ondanks de elf opzichtsters werd de groeiende groep slaven steeds moeilijker te controleren. Sommige niet-gecastreerde slaven kwamen in contact met de vrachtwagenchauffeurs die ladingen kwamen lossen, wat het risico op ontdekking vergrootte. Omdat de chauffeurs Chinees of Thais waren en deze slaven Cambodjaans of Birmees, was communicatie lastig. Bovendien hadden de chauffeurs altijd haast, maar toch was elk contact ongewenst.
Het laden en lossen viel—behalve bij de wasserij—onder het kantoor van Christiaan. De aanvoer ging inmiddels zestien uur per dag door en zou snel naar vierentwintig uur gaan. Dit moest compleet gescheiden worden van de niet-gecastreerde slaven. De drie kantoormedewerkers van Christiaan werkten in ploegendienst vanuit een afgesloten kantoortje waar ze nooit uit kwamen. De chauffeurs meldden zich daar met hun papieren en laadden en losten zelf.
Hierdoor werd nooit geverifieerd of de papieren met de lading klopten. Deng, de broer van Tik, zag dat de chauffeurs dit andersom wel deden met de geleverde goederen. Hij meldde dit aan zijn zus. Ondanks hun onorthodoxe en voor hem ongezonde verhouding, steunden ze elkaar door dik en dun. Tik liet hem op de laaddokken werken. Hij maakte hier steeds langere dagen, waardoor zijn zus zich minder aan hem kon vergrijpen.
Deng had ook gesproken met Oh. Die was extreem sadistisch en wreed, maar ook intelligent. Ze wist dat Deng de broer én de slaaf van Tik was, maar wel één met een speciale status. Oh besefte ze dat mannen hier niets konden bereiken. Degenen met een beetje status werkten op het stadskantoor; zij bespioneerde deze mannen wel, maar zij hadden haar nog nooit gezien, aangezien haar werkterrein beperkt was tot de wasserij.
In opdracht van Tik onderzocht Deng het grootste veiligheidsrisico in de wasserij. Er werkten veel vrouwen en weinig castraten, dus daar viel het mee. Wel kwamen de niet gecastreerde slaven soms in aanraking met het vrachtwagenpersoneel. De opzichtsters letten hier scherp op. Zij droegen hier op deze afdeling uniformen met plooirokjes, laarzen met een hakje, een wapenstok en een stroomstootwapen. Ze gebruikten deze wapens regelmatig, ook in het bijzijn van regulier personeel. Volgens Oh was het grootste gevaar; dat een slaaf herrie zou trappen en dat dit doorverteld zou worden. Deze mededeling bezegelde het lot van de niet-gecastreerde mannen; zij zouden snel monddood gemaakt worden. Een eerdere, nieuwsgierige chauffeur was immers ook al in de kelder geëindigd.
De werkdagen waren vermoeiend voor Deng, maar door een slimme indeling van zijn werkzaamheden viel het mee, zijn apathie verdween geleidelijk. Toen de stroom vrachtwagens te groot werd, deed hij zijn zus een uitgewerkt voorstel voor verandering. Deng hield van zijn zus; ze behandelde hem als slaaf, maar ze hadden al jarenlang seks met elkaar. Tegelijkertijd begon hij echter gevoelens te ontwikkelen voor Oh. Die was daardoor vereerd, maar berekend zo als ze was, zag ze er direct haar eigen voordeel in.
Tik besprak het voorstel van haar broer met Parichat en bracht de gevaren in de kelder en laaddokken ter sprake.
Samen werkten ze het plan uit: het laden en lossen moest strikt gescheiden worden via een nieuw sluissysteem, zodat slaven nooit in contact kwamen met extern personeel. Dit vereiste een verbouwing. Als officiële dekmantel voor de verbouwing zouden ze het gevaar van bedrijfsspionage rondom de elektronica opvoeren.
De wasserij draaide al zo. Daar werd gecompartimenteerd gewerkt en de was werd opgehaald door betaald personeel, hoofdzakelijk familie van de Meesteressen. Dit versterkte hun positie binnen hun families en verkleinde de kans op verraad.
Tik wees Parichat er ook op dat het aantal opzichtsters niet onbeperkt kon groeien vanwege beheersproblemen. Het hele systeem moest op de schop. Ze besloten de overige dames op te roepen voor een topoverleg.
Ondertussen hield Parichat de touwtjes in de bovenwereld strak in handen. Haar Nederlandse vriend Christiaan was zo diep in haar seksuele en financiële web verstrikt dat hij op de automatische piloot functioneerde. De constante angst voor haar fysieke en seksuele vernederingen had zijn morele kompas volledig uitgewist. Als een robot tekende hij de exportpapieren, wetende dat elke container was gevuld met goederen die met het bloed en zweet van gecastreerde slaven waren geproduceerd.
Wannapah en Tou keken vanaf de loopbrug toe hoe Srey een nieuwe batch slaven inspecteerde. De machine draaide vlekkeloos. De reguliere politie durfde niet eens meer in de buurt van de fabriek te komen; de Meesteressen waren te machtig en te rijk. Bovendien beschikten ze over criminelen die tegen betaling voor hen moordden. Maandelijks kwamen er miljoenen binnen en dankzij Oh begon nu ook de wasserij winst op te leveren.
Met de uitbreiding naar de wasserijbusiness had het imperium zijn maximale diversiteit bereikt. De wasserij had een tijdlang de meeste nieuwe slaven opgeslokt, maar daar was de schaalvergroting voorlopig gestopt. De vier Meesteressen wisten dat een nog grotere fabriek te veel aandacht van de autoriteiten zou trekken. De focus verschoof van groei naar kille optimalisatie. De kelder was nu een gesloten ecosysteem. In nieuw gebouwde industriële keukens werden goedkope rijst- en visafvalresten in enorme ketels gekookt, net genoeg om de honderden slaven achttien uur per dag te laten functioneren.
Ook de medische zorg werd gestructureerd als puur machine-onderhoud. Een beperkt medisch opgeleide opzichtster fungeerde als de ‘arts’ van de kelder. Haar taak was simpel: bij slaven met infecties werd de ontsteking ruim weggesneden en dichtgebrand, en/of volgestopt met goedkope antibiotica zodat ze direct weer achter de machines konden plaatsnemen. Voor wie niet meer rendeerde—door ouderdom, uitputting of het drie dagen op rij missen van de productiequota—kende de fabriek geen genade. Zij werden zonder administratieve rompslomp geselecteerd voor het executieplatform. Kapot gereedschap werd direct vernietigd om geen kostbaar voedsel te verspillen. Als voorloper van haar plan had Tik de slaven al in teams opgedeeld. De teamleden werden verantwoordelijk voor het gezamelijke quota en gaven elkaar hierdoor sneller aan, ze werden gezamelijk gestraft voor het niet bereiken van het teamdoel. De slaven werden zo tegen elkaar opgezet, wat de veiligheid van de opzichtsters aanzienlijk verhoogde.
De discipline in dit geoliede raderwerk werd op een middag bruut getest. Srey liep door de slaapzalen van de transportploeg toen een niet-gecastreerde slaaf, die op een of andere manier niet geketend was, knapte. Gedreven door pure wanhoop en de vernederingen besprong hij haar van achteren en sloeg zijn eeltige handen rond haar keel. Srey was echter opgegroeid in de rauwe grensstreek.
Ze ramde haar vingers met volle kracht in zijn oogkassen, draaide zich los en brak zijn knieschijf met een gerichte trap van haar stalen hak. Binnen enkele seconden was de opstand voorbij. De man lag kermend op de grond, omringd door opzichtsters met getrokken zwepen en stroomstootwapens. Het werd direct duidelijk dat de zaak anders georganiseerd moest worden.
Wannapah en Tou hadden dienst en werden erbij gehaald; Tik was vrij.
“Hij is van jou, reken maar meteen met hem af,” zei Tou tegen Srey. Srey genoot van het feit dat ze deze macht nu kreeg. Wannapah, in feite net zo wreed, maar subtieler dan Tou en altijd gericht op winst, was het dit keer met Tou eens. Maar Tou begon wel een probleem te worden met haar impulsiviteit. Onder haar handen stierven te veel goede slaven of raakten arbeidsongeschikt. Ze had bovendien een slechte invloed op de opzichtsters, die onder haar leiding veel te hard werden.
Srey aarzelde niet; ze kreeg nu het recht om te doden. Ze liet de man aan zijn verbrijzelde been naar de centrale hal slepen, waarbij een spoor van bloed over de betonvloer achterbleef. Ten overstaan van de voltallige, doodstille fabrieksvloer voltrok ze de straf. Met een zware, loodverzwaarde zweep reet ze zijn rug systematisch aan flarden tot er geen huid zichtbaar meer was. De man gierde het uit van de pijn, terwijl Srey met kille precisie bleef toeslaan.
De man kon niet meer staan, hij was op zijn knieën gezakt. Ze legde hem de strop om zijn nek en trok hem hieraan overeind. Ze wachtte tot hij zijn ogen opende en de dood in de ogen keek. Zonder blikken of blozen trapte ze de hendel om. Het luik klapte open. Er viel direct een doodse stilte over de kelder. Geen enkele slaaf bewoog; met gebogen hoofden hervatten ze mechanisch hun werk. Zoals atijd bleef het lichaam een dag hangen.
De martelkamer in de kelder rook zwaar naar leer, zweet, metaal en de scherpe, ijzerachtige geur van vers bloed. Twee sterke naakte mannen knielden strak naast elkaar op de natte betonvloer. Hun polsen waren achter hun ruggen samengesnoerd met dikke, onbuigzame leren riemen. Hun gespannen bovenlichamen glommen van het angstzweet, terwijl er al dikke, paarsrode striemen van eerdere bestraffingen op hun ruggen en billen brandden.
Opzichtster Oh ijsbeerde langzaam tussen hen door. Haar zware laarzen klikten met een kille regelmaat op de vloer. In haar rechterhand hield ze een zware, gevlochten zweep van zwart leer, waarvan het uiteinde nog vochtig was van vorig gebruik. Ze droeg een flinterdun, strak topje en een ultra-kort leren rokje dat haar strakke, ontblote dijen accentueerde. Ze droeg bewust geen ondergoed.
“Jullie hebben allebei gefaald,” zei ze zacht, bijna teder, wat haar wreedheid alleen maar angstaanjagender maakte. “De ene te traag, de andere te arrogant. Dat gaan we nu corrigeren.”
Ze plantte haar laarzen voor de eerste slaaf, een breedgeschouderde transportarbeider. Zonder waarschuwing haalde ze uit. De zware zweep flitste door de lucht en sloeg met een loeiharde knal dwars over zijn schouderbladen. De man stootte een rauwe, verstikte kreet uit en zijn hele torso trok krom, maar de strakke riemen hielden hem op zijn knieën.
“Tel,” sneerde ze.
“Eén… Meesteres…” steunde hij.
De volgende klap viel onbarmhartig lager, vol op zijn ontblote billen. Het leer sneed diep in de huid, die direct openbarstte in een dunne, zwellende lijn waar donker bloed uit begon te parelen.
“Twee… Meesteres…”
Met kille, wiskundige precisie diende ze hem nog zes loeiharde slagen toe. Ze richtte zich bewust op de meest gevoelige, zenuwrijke zones van zijn achterwerk en rug, net hard genoeg om de huid te breken maar de spieren daaronder intact te laten voor het zware werk. Bij de achtste klap trilde de man over zijn hele lichaam. De tranen stroomden over zijn wangen, maar hij hield zijn hoofd gebogen.
Oh draaide zich om naar de tweede slaaf. Hij was jonger, slanker, en zijn ademhaling was angstaanjagend snel door het toekijken.
“Jij mocht genieten van zijn pijn,” fluisterde ze, terwijl ze de punt van haar zweep langzaam over zijn blote rug liet dansen. Het leer kriebelde over zijn rillende huid, een sadistisch voorspel. “Nu is het jouw beurt. En ik ben vandaag niet in een milde bui.”
Zonder aankondiging haalde ze vernietigend uit. Een zware slag trof beide schouderbladen en hij gilde het uit. Direct volgde de tweede klap, lager op de nieren, direct opgevolgd door een derde diep op zijn billen, waardoor er direct dikke, blauwachtige gezwollen striemen ontstonden. Ze gaf hem twaalf slagen. Langzaam. Ze nam bewust pauzes om te genieten van zijn ademnood en de manier waarop zijn spieren pijnlijk samentrokken. Tegen het einde hing zijn hoofd machteloos voorover, dropen de slierten speeksel uit zijn mond en was zijn rug veranderd in een bloederig landschap van diepe, opengebarsten vleeswonden.
“Nu,” zei ze, en haar stem klonk hees en zwaar van seksuele opwinding. “Jullie monden.”
Ze nam plaats op een lage, lederen bank, spreidde haar benen wijd en trok haar rokje omhoog tot onder haar borsten. Haar natte, vlezige spleet glom wellustig in het felle TL-licht. Met de met bloed besmeurde punt van haar zweep duwde ze de kin van de eerste slaaf omhoog en maande hem dichterbij.
“Jij eerst. Je tong erin. Diep. Als je te snel gaat of te ruw bent, tel ik er zo vijftien slagen bij op. Begrepen?”
“Ja, Meesteres,” stamelde hij met trillende lippen.
De man boog zich voorover en perste zijn mond tegen haar open kruis. Zijn tong gleed wild tussen haar gezwollen schaamlippen, zocht haar clitoris en begon er koortsachtig omheen te draaien. Oh zuchtte diep, greep met haar vrije hand met brute kracht in zijn haren en trok zijn gezicht dieper in haar natte sappen.
De zweep hield ze paraat. Telkens wanneer zijn ritme haar niet zinde, liet ze het leer genadeloos neerkomen op zijn toch al opengebroken rug. Hij kromp ineen en jankte van de pijn, maar de doodsangst dwong hem om nog intenser, dieper en harder te likken, precies zoals haar sadistische lusten vereisten.
Na enkele minuten van intense stimulatie trok ze hem ruw aan zijn haren weg. Het vocht, haar eigen sappen vermengd met zijn speeksel droop van zijn kin.
“Wissel,” beval ze met rollende ogen.
De tweede slaaf schoof trillend naar voren en werd direct door haar strakke dijen klemgezet. “Jij gaat harder. Duw die tong erin tot je zover gaat dat je stikt. Zuigen!”
Hij gehoorzaamde blind. Zijn tong boorde zich diep in haar binnenste, terwijl zijn lippen zich stevig om haar clitoris sloten en er krachtig aan zogen. Oh kreunde luidruchtig, haar heupen begonnen wild te schokken en ze wreef haar vochtige kruis openlijk tegen zijn gezicht. Ondertussen sloeg ze met de zweep hardvochtig in op de billen van de eerste slaaf, die gedwongen moest toekijken terwijl zijn eigen stijve lul nutteloos en pijnlijk tussen zijn benen omhoogstond.
“Kijk goed,” commandeerde ze hem, terwijl ze genoot van de dubbele stimulatie van pijn en genot. “Dit is hoe je mij dient. Ik duld geen half werk!”
Haar orgasme was nabij. Haar dijen klemden zich als een bankschroef om het hoofd van de tweede slaaf, haar hand klauwde zich zo diep in zijn haar dat ze hem bijna verstikte tegen haar brandende vulva. Haar ademhaling werd kort, scherp en haperend. Toen de intense climax haar overspoelde, perste ze hem zo hardvorig tegen zich aan dat de man geen lucht meer kreeg en zijn ogen wegdraaiden. Haar overvloedige sappen stroomden over zijn mond, wangen en kin. Ze hield hem onwrikbaar vast tot de laatste bevredigende rillingen uit haar lichaam waren weggeëbd.
Pas toen liet ze hem los. Beide mannen knielden zwaar ademend voor haar, hun monden glanzend van haar vocht, hun ruggen brandend van de bloederige striemen.
De jonge opzichtster stond op, schikte koelbloedig haar lederen rokje en keek met een superieure blik op hen neer. Haar ogen glommen van pure, onversneden macht.
“Volg mij. Kruipend.”
De mannen, nog steeds strak geboeid, werden aan een korte ketting aangelijnd. Ze moesten op handen en knieën achter haar aan kruipen, helemaal vanuit de donkere kelder terug naar de wasserij op de begane grond—een apart afgesloten bedrijf met veel vrouwen en weinig mannen. Het was een schrikaanjagend schouwspel van totale dominantie en ontmenselijking: een zeventienjarig meisje in strak leer en hoge hakken, met achter zich twee volwassen, naakte mannen die overdekt waren met bloederige striemen, blauwe plekken en haar lichaamssappen, kruipend als honden.
Toen ze de martelkamer verlieten en door de centrale keldergang trokken, was het er doodstil. De slaven waren daar net getuige van de brute openbare executie. Oh zag de angst en de doodse stilte, en die absolute macht maakte haar direct weer wellustig; ze voelde het vocht weer tussen haar benen lopen. Met een paar venijnige tikken van haar zweep maande ze haar twee bloedende menselijke honden aan om sneller door te kruipen naar de wasserij.
Deze extreme demonstratie van absolute macht begon echt op te vallen bij Tik en Wannapah. Ze hielden haar scherp in de gaten; Oh moest snel bij Tou worden weggehaald, voordat ze de hele slavenpopulatie onherstelbaar verrot en kapot zou slaan.