Voor Heinrich was zijn fetisj een manier om de controle volledig los te laten. In de aanwezigheid van dit jonge, onverstoorbare Nederlandse meisje zocht hij de ultieme onderwerping. Hij wilde knielen, gehoorzamen en gestraft worden, een psychologische reflectie van zijn eigen innerlijke schuldgevoelens en de drang om te boeten.
Voor Jolanda veranderde deze ontmoeting alles. In de dynamiek met Heinrich was zij ineens degene die bepaalde wat er gebeurde. De controle en waardigheid die haar als jong meisje zo gewelddadig waren ontnomen, kreeg ze in deze besloten kamer paradoxaal genoeg weer terug. Heinrich bood haar niet alleen financiële zekerheid in een tijd dat ze dat hard nodig had, maar ook een vreemd soort macht: binnen deze muren boog een man uit het land van de vroegere onderdrukker nu voor haar, en lag de regie volledig in haar handen.
Het huwelijk op haar negentiende met een aanzienlijk oudere, welgestelde man trok in het naoorlogse Duitsland de nodige scheve gezichten, maar voor Jolanda betekende het een definitieve breuk met haar verleden. Heinrich eiste geen traditionele echtgenote die het huishouden bestuurde; hij zocht een vorstin aan wie hij zijn hele bezit, zijn lichaam en zijn wil kon onderwerpen. Met oneindig veel geduld en middelen had hij Jolanda geboetseerd naar het beeld van Wanda von Dunajew, de ongrijpbare godin uit zijn literaire fantasieën.
Hij introduceerde haar in de wereld van high Fashion, literatuur en kunst. Jolanda bleek een snelle en scherpe leerling. Ze ruilde haar goedkope kleding in voor zware zijde, op maat gemaakte mantelpakken en, het absolute middelpunt van Heinrichs fetisj, kostbare bontjassen. Wanneer ze de zachte, zware marter- of nertsmantels over haar schouders liet glijden, transformeerde ze volledig. Het bont voelde als een schild tegen de kou van de wereld en tegen de herinneringen aan vroeger.
Heinrich leerde haar hoe ze moest bewegen, hoe ze haar stem moest beheersen en hoe ze met één ijzige blik een kamer kon domineren. Haar natuurlijke afstandelijkheid, ooit ontstaan als zelfbescherming in Haarlem en Arnhem, werd onder zijn leiding gecultiveerd tot een Koninklijke, onaandoenlijke arrogantie. Ze was geen ordinair dominatrix-type; haar macht lag in haar absolute klasse, haar verfijnde manieren en haar superieure intellect.
Achter de gesloten deuren van hun statige woning voltrok zich een strak geregisseerd ritueel. Heinrich, de succesvolle en gerespecteerde man in de buitenwereld, kroop thuis letterlijk en figuurlijk voor haar over het tapijt. Hij kuste de zomen van haar bontjassen en vond zijn ultieme verlossing in haar strenge, doch elegante dictaten. Jolanda voelde geen haat jegens hem; ze voelde een kille, kalme voldoening. De controle die de vrienden van haar broer ooit zo brutaal van haar hadden afgenomen, was nu absoluut. Ze was niet langer het slachtoffer in de bosjes; ze was de ongenaakbare Venus in bont, die regeerde over de man die vrijwillig haar slaaf wilde zijn.
Op haar eenentwintigste was er niets meer over van de aarzeling die Jolanda als zestienjarig meisje uit Arnhem had meegebracht. Het huis in Düsseldorf was al lang niet meer de plek waar ze zich schuilhield; het was haar domein geworden. Heinrich had haar destijds de theorie van Sacher-Masoch geleerd, maar Jolanda had die theorie in de praktijk gebracht met een ijzige, naoorlogse hardheid die hij zelf nooit had kunnen voorzien.
Het was een stormachtige herfstavond in 1961. In de afgesloten salon brandde de haard. Heinrich, inmiddels eenenvijftig, knielde op de vertrouwde ijsbeervacht. Hij droeg de lederen halsband die zij speciaal voor hem had laten maken, vastgeketend aan de zware, eikenhouten tafelpoot.
Jolanda stond voor hem. Ze droeg de zware, donkere bontmantel direct op haar huid, vastgesnoerd in het zwarte satijnen korset dat haar taille pijnlijk smal maakte. Haar blik was leeg en ondoordringbaar. Waar zij de eerste jaren haar strengheid veinsde als overlevingsstrategie, putte ze er nu een diepe, donkere voldoening uit. Dit was haar lust geworden: de absolute deconstructie van de mannelijke trots. De wetenschap dat deze invloedrijke man uit de Duitse burgerij gereduceerd was tot een smekend wezen aan haar voeten, werkte als een verdovend medicijn voor haar eigen opgelopen trauma.
“Je hebt vandaag gesproken zonder mijn toestemming, Heinrich,” zei ze, haar stem laag en monotoon.
“Vergiffenis, Wanda… alstublieft,” fluisterde hij, terwijl hij zijn voorhoofd tegen het leer van haar hoge naaldhakken drukte. Hij trilde over zijn hele lichaam, balancerend op de grens van angst en extase.
Jolanda antwoordde niet met woorden. Ze pakte de ivoren rijzweep van de secretaire. Met berekende precisie liet ze de zweep neerkomen op zijn ontblote rug. De striemen kleurden direct vuurrood tegen zijn bleke huid. Heinrich slaakte een verstikte kreet, een geluid dat het midden hield tussen pijn en intense verlossing. Ze spaarde hem niet. Elke slag was een afrekening met het verleden, een demonstratie van haar totale eigendom over zijn lichaam.
Pas toen hij uitgeput en snikkend tegen de vloer lag, opende ze haar mantel. Ze dwong hem om haar te bevredigen, niet uit tederheid, maar als een opeising van haar Koninklijke status. Heinrich mocht haar aanraken, maar alleen zoals een slaaf een altaar aanraakt: met ontzag, angst en absolute gehoorzaamheid. Haar lust zat in de macht; zijn pijn was haar genot.
Een jaar later, kort na haar tweeëntwintigste verjaardag, bereikte de dynamiek haar onvermijdelijke grens. Heinrichs gezondheid was al maanden broos, zijn hart getekend door de spanningen van zijn dubbelleven en de intense uitputting van hun sessies. Maar zijn obsessie was alleen maar gegroeid. Hij eiste meer straf, meer vernedering, alsof hij zocht naar een definitieve verlossing.
Het was een ijskoude winternacht toen het gebeurde. Jolanda had hem vastgeketend in de kelderkamer, waar de kou door de muren trok. Ze had hem urenlang in een dwingende, pijnlijke houding laten staan, gekleed in niets anders dan zijn kettingen en de dunne deken die zij over zijn schouders had geworpen.
Heinrichs ademhaling was zwaar en reutelend. Jolanda stond voor hem met de zweep, haar gezicht strak en emotieloos.
“Sla me, Wanda,” smeekte hij, zijn stem nauwelijks meer dan een schor gefluister. “Maak me kapot. Ik ben van jou.”
Ze hief haar arm en sloeg toe. Maar halverwege de opeenvolgende slagen veranderde er iets in zijn ritme. Heinrich slaakte geen kreet van genot, maar een verstikte, gorgelende snak naar lucht. Zijn ogen sperden zich wijd open, fixeerden zich op haar koude gezicht, en een plotselinge, hevige schok trok door zijn hele lichaam. De kettingen rinkelden luid tegen de muur.
Jolanda hield de zweep stil. Ze stapte dichterbij en keek toe hoe zijn gezicht asgrauw kleurde. Heinrichs hand greep krampachtig naar zijn borst, zijn vingers klauwden zich vast in de deken. Hij zocht haar blik, niet langer smekend om straf, maar overgeleverd aan de ultieme, onverbiddelijke Meesteres: de dood.
Met een laatste, diepe zucht zakte zijn lichaam ineen in de kettingen. Het bleef doodstil in de kelder.
Jolanda bewoog de eerste minuten niet. Ze liet de zweep niet vallen. Ze keek naar de man die haar uit Arnhem had gekocht, de man die haar had gevormd tot het wezen dat ze nu was. Hij was gestorven in haar kettingen, onder haar hand, precies zoals hij had geleefd. Ze voelde geen paniek, geen spijt. Ze voelde slechts de ijzeren kou van de realiteit: ze was nu alleen, tweeëntwintig jaar oud, en de absolute heerser over alles wat hij bezat. Ze riep haar twee andere slaven en die brachten Heinrich naar bed, De dokter werd gebeld een klant van Jolanda. Ze was na haar eenentwintigste verjaardag, begonnen met een Sm-praktijk, hiermee verdiende ze goed, in bepaalde kringen wist men wie ze was en wat ze deed met mannen zoals Heinrich. Ze was seksueel in feite onverzadigbaar en haar slaven moesten voor haar genot diep lijden. De Dokter tekende de overlijdens papieren en de begrafenis ondernemer werd gebeld om het ontzielde lichaam op te halen, de begrafenis was vijf dagen later. Jolanda was tweeëntwintig jaar en had haar tante al begraven en nu haar echtgenoot.
De sfeer om haar heen veranderde om haar heen in Düsseldorf, haar schoonfamilie haatte haar en negeerde haar volkomen, ze had het huis geërfd en een gedeelte van het familie bedrijf, ze had de aandelen en verder geen zeggenschap. Een bevriende notaris ook een man die in haar ban was en regelmatig voor haar knielde, hij adviseerde haar om haar aandelen in de zaak te verkopen, voordat zij met waardeloos papier zou komen te zitten. De bescherming van Heinrich was weg en de mensen reageerde openlijk vijandig naar haar toe. De notaris verkocht het huis voor haar en zij keerde terug naar Nederland in gezelschap van haar twee trouwste slaven. Ze wilde niet naar Haarlem, in Arnhem kon ze haar Duitse slaven nog ontvangen en was ze verlost van de vijandigheid in Düsseldorf.
De vroege dood van Heinrich sloeg een diepe wond. Ondanks de ongebruikelijke aard van hun relatie was hij de enige man geweest die echt om haar had gegeven, en zij op haar eigen, kille manier ook om hem. Hij had haar niet gebruikt; hij had haar geëerd. Nu hij er niet meer was, dwaalden haar gedachten in de stille, luxe kamers van haar Arnhemse woning steeds vaker af naar het verleden. Het gemis van Heinrich opende de sluizen naar de woede die ze jarenlang had weggestopt. De herinnering aan de bosjes in Haarlem, de vrienden van haar broer, het ijskoude verraad van Bert brandde feller dan ooit. Ze wilde geen slachtoffer meer zijn in de schaduw; ze zocht wraak.
In de slaapkamer op de eerste verdieping van haar Haarlemse woning lag Trijnie. De vrouw van Bert verzwakt door haar ziekte in bed. Jolanda had haar nertsmantel over de stoel gehangen en zat aan het bed voor wat op het eerste gezicht een normaal familiebezoek leek. De sfeer was beklemmend; de gordijnen hielden het felle daglicht grotendeels tegen, en de geur van ziekte hing in de ruimte.
Met diezelfde kille, beheerste stem vertelde Jolanda de gruwelijke waarheid. Ze spaarde geen enkel detail over de bosjes, de vrienden en het geld dat Bert had aangenomen terwijl zijn vrouw hoogzwanger was van Jan.
Er volgde een pijnlijk stilte. Trijnie bleef doodstil liggen, haar ogen strak op het plafond gericht. Aan de lichte trilling van haar handen en de plotselinge kilte in haar blik zag Jolanda het meteen: ze wist dat het waar was. Ze kende de duistere kanten van haar man, maar in het morele klimaat van de jaren zestig was de schande van de waarheid groter dan de zonde zelf. Ze koos ervoor om haar man en haar gezin te beschermen.
Met een ijzige, vlakke stem keek ze Jolanda aan en zei: “Ik geloof er niets van. Bert zou zoiets nooit doen. Je moet dit nooit meer herhalen.” Ongewild bezegelde ze hiermee het lot van haar jongste zoon.
Jolanda liet zich niet provoceren. Ze bleef kalm, stond op trok haar jas aan en verliet de slaapkamer, en veinsde dat de afwijzing haar niets deed. Ze ging naar beneden en dronk nog koffie met haar broer.
Toen Jolanda naar beneden kwam in haar zware bontjas, stond de tienjarige Jan onderaan de trap. Het slanke, donkerharige jongetje staarde haar gebiologeerd aan. Hij was betoverd door haar verschijning, de geur van haar dure parfum, de weelde van het bont en de ongenaakbare klasse die zij uitstraalde. In zijn jonge ogen brandde een mengeling van diepe fascinatie en ontzag.
Jolanda keek opzij en ving zijn blik op. In die fractie van een seconde zag ze de perfecte gelijkenis met zijn vader, maar ze zag ook iets anders: een kneedbare, jonge geest die volledig in haar ban was. Een ijzingwekkend plan vormde zich in haar hoofd. De moeder had gekozen voor de ontkenning om het gezin te redden. Jolanda zou haar wraak niet via Trijnie verkrijgen, maar via haar zoon. Jan zou het instrument en uiteindelijk het slachtoffer van haar wraak worden.